சிறப்பு தொகுப்புகள்

Sunday, November 13, 2016

'முடி' சிறுகதை - ஒரு விமர்சனம்

பொள்ளாச்சியில் தாவரவியல் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்து வரும் திருமதி.லோகமாதேவி அவர்கள் என்னுடைய "முடி" சிறுகதையை வாசித்துவிட்டு எழுதிய கடிதம். ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு நான் அனுப்பிய கடிதங்கள் மூலமாக என்னை அறிந்திருக்கிறார். முடி சிறுகதையை ஆழ்ந்து வாசித்ததோடல்லாமல், அதிக நேரம் எடுத்துக்கொண்டு இவ்வளவு நீண்டதொரு விமர்சனம் எழுதியதற்கு அவருக்கு என்னுடைய நெஞ்சார்ந்த நன்றி!

இனி.. லோகமாதேவி அவர்களின் விமர்சனம்: 
.............................................................................

முடி” படித்தேன். நீண்ட கதையாக நேற்று தோன்றியது இன்று ஆழ்ந்து படித்த போது மிகவும் சிறியதாகி, அதுக்குள்ள முடிஞ்சுருச்சா எனும் உணர்வை தோற்றுவித்தது. 

முதலில் இந்தக் கதைக்கு உங்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள், உங்களின் எழுத்து நடை மிக வித்தியாசமான ,நேரடியான ஆனால் ஒரு சீரோடு அழகாகனதாய் இருக்கிறது. ஜெயமொகன் அவர்களின் மொழி நடைக்கும், தற்போது அதிகம் படிக்கும் காட்சன் மற்றும் ஷாகுல் அவர்களின் மொழிநடைக்கும்  உங்களின் இந்த style-க்கும் நல்ல வேறுபாடு தெரிகிறது.  ஷாகுல்  எழுத்துக்களில் குமரித்தமிழ் மணக்கிறது, காட்சனின் நடையிலோ விவிலியத்தின் செல்வாக்கு புலப்படும். உங்கள் மொழி நடை மிக வித்தியாசமானதாய் புலம்பெயர் இலக்கியங்களுகென்றேயான ஒரு சிறப்பும், உடன் தெளிவான நீரோட்டம் போன்ற ஒழுங்குடன் இருக்கிறது. 

கதைத்தொடர்ச்சி எங்கும் அறுபடவேயில்லை, இடை இடையே  கதைமாந்தர்கள் பலரை அறிந்து கொள்ளும் போதும் பணிச்சூழல் மாறுபாடுகளைக் குறிப்பிடும் போதும், flashback சொல்லப்படும் போதும், அலுவலகத்தின் hierarchy விவரிக்கப்படும் போதும், எங்கும் கதை jump ஆகி பல இடங்களுக்கு சென்று பின்னர் மூலக்கதைக்கு வராமல், ஒரு மரத்தின் தண்டிலிருந்து அதன் பல கிளைகளைப் பார்ப்பது போல மூலக்கதையுடன் ஒத்திசைந்து வரும் பல கிளைகளை தொந்தரவின்றி  வாசிக்கவும் பின் தொடரவும் முடிகிறது. தேர்ந்த எழுத்தாளரென்று தெரிகிறது. நிறைய எழுதுவீர்களா? முடிந்தால் அனுப்புங்கள்.

கதையில் மையமுடிச்சு மோகனின் தலைமுடி கொட்டும் பிரச்சினையைக் குறித்தே எனினும் கதையின் ஊடே அந்த நாட்டின் பல அம்சங்களை மேலொட்டமாக, எனினும் குறிப்பாக நினைவில் வைத்துக்கொள்ளும் வகையில் சொல்லி இருக்கிறீர்கள். கடினத்தன்மை கொண்ட தண்ணீர், உணவகங்கள்,  (அவற்றின் பெயரிலிருந்தே அவை இந்திய உணவகங்கள் என்று தெரிகிறது) தொடர்ந்து போனால் ஏற்படும் அதிக செலவுகள், புதன்கிழமைகளில் பள்ளி நேரங்கள், பெண்கள் அதற்கேற்ப அவர்கள் வேலை நேரத்தை மாற்றிக்கொள்ளுதல், மோகனின் அலுவலகத்தில் இருக்கும் பணி தொடர்பான சிரமங்கள், வசதிகள், சலுகைகள் (வீட்டில் இருந்தபடியும் கென்டில் இருந்தபடியும் வேலை செய்வது, உணவிற்கான food allowance, காப்பகங்களுக்கான பெருஞ்செலவுகள், ரெடிமிக்ஸிலும்  உறைஉணவிலும் ஓடும் வாழ்க்கை வண்டி, நீளமான நகரதின் பெயர், மலைமேல் அமைந்த இன்னோர் நகரம், அதற்கு செல்லும் தூரம், பார்ட் ஒரு இறை நம்பிக்கை இல்லாதவர்,  அதனாலேயே தேவாலயத்தில் சடங்குகள் நடக்கவில்லை என ஒரு சின்னஞ்சிறு கதையில் அயல்வாழ்வின் எத்தனை தகவல்களைச் சொல்லி இருக்கிறீர்கள்?

கதையின் மையப்பிரச்சனையாகிய முடி கொட்டுதல் படிக்க படிக்க எனக்கெ முடி கொட்டுவது போல மிகத் தீவிரமாக மனதில் பதிந்துவிட்டது. படிக்கும் போதே மனதில் நான் அதற்கான தேர்வுகளை யோசித்தவாறு  இருந்தேன், (மொட்டை அடிச்சுக்கலாமில்ல?, எர்வாமாட்டினுமா உதவலை செக்கில் ஆட்டின தேங்காயெண்ணை? இத்யாதி.,)

ஆங்காங்கே தென்படும் உங்களின் பகடிகளும் அருமை. கொன்றொழித்த வார இறுதிகள் எனும் வாக்கியதில் தென்படும் இழந்த வார இறுதிகளின் ஆவேசம், குதிரைவால் முடி என்பதில் தெரியும் ஆற்றாமை, மின் தூக்கியில் முப்புறமிருந்தும் காணக்கிடைக்கும் 300 சொட்டைகளின் தரிசனத்தில் தென்படும் இயலாமையும் வேதனையும், அய்யனார் சிலை போல மாறாமல் பிரம்மாண்டமாய் அதுவும் இளித்தபடி அமர்ந்திருக்கும் அசல், flash பிரச்சினை ஆகுமளவிற்கான பளபளக்கும் சொட்டை
// சர்வாதிகார மனப்பாங்குடைய, நரம்புக்கோளாருடைய, எதிர்மறையான, பிடிவாதமிக்க ஒரு மனிதருடன் மூன்று வருடங்களாக குப்பை  கொட்டிக்கொண்டிருக்கும் எனக்கு ஏன் முடி கொட்டக்கூடாது?// எனும் சுயவிளக்கத்தின் மூலம் தெரியப்படுத்தும் உயரதிகாரியின் குணாதிசயங்கள்.

'அமேசானின் எர்வாமாட்டினும், ஐம்பதிற்கும் மேலான செல்ஃபியும்', இந்தத் தலைப்பிலெயே இன்னுமொரு கதை எழுதலாம் போலிருக்கிறது. இப்படி அள்ளி வீசியிருக்கிறீர்கள். உங்களின் பகடிகளை மிக மிக இயல்பாக போகிற போக்கில்.
ரசித்துப் படித்தேன். எப்போதும் பதற்றமாகவும் தொட்டால் விரிஞ்சிக்கண்ணணாகவும் எரிச்சலூட்டுபவராகவுமே சித்தரிக்கப்பட்ட பார்ட், கதையின் இறுதியில்  அந்த குணங்களுகெல்லாம் கான்சரில் பாதிக்கப்பட்ட அழகிய மனைவியின் கணவராக காட்டப்படுகையில்  தோன்றும் அவர் மேலான வெறுப்பு எந்த தயக்கமும் இன்றி உடன் குற்ற உணார்வாகிறது நமக்கும் மோகனுக்கும்.

மோகனுக்கு உள்ளுரவும் அவர் மீது நன்றி உணர்வே மேலோங்கி இருந்திருக்கிறது. அதனால்தான் அவன் வேறு தளத்திற்கு மாறாமல் அங்கேயே இருந்திருக்கிறான். பெரும்பாலான இந்தியர்களை போலவே மோகனும் நடுநிலைமைஉள்ளவனாகவே இருக்கிறான். கஷ்டத்திலும் உதவிகளை மறக்காமல், வெளிப்படியாக கோபத்தயும் வெறுப்பையும்  காட்டமுடியாமல், அமோரைப் போல தப்பித்துக்கொள்ளாமல் இப்படி இந்தியனாக இருக்கிறான்.

பார்டின் மனைவி இறந்த செய்தி அறிந்தபின் மோகன் மனதில் அசைபோடும் விஷயங்கள் எல்லாமே நாம் அவனிடத்தில் இருந்தால் நிச்சயம் செய்திருக்கும் விஷயங்களே. அப்படியா? இப்படி இருக்குமா? அப்படியெல்லம் இருக்காது.. என்று மனக்குதிரையை தட்டி விடுவதெல்லாம் மிக உயிர்ப்புடன் சொல்லி இருக்கிறீர்கள்.

இறந்த பெண்னின் புகைப்படத்தைப் பார்த்து மோகன் நினைப்பதெல்லம் சாதாரணமாய் நாமெல்லாருமே துக்க வீட்டில் நினைப்பதுதான். ஆனால் அழுது சிவந்த கண்ணும் மூக்குமாய் மூன்று சின்னக்குழந்தைகள் அவரருகே நின்ற அந்த கணத்தில் நான் ஓடிப்போய் பார்ட்டைக்க்கட்டிக்கொண்டு கதறிவிட்டேன். ஒரு நொடியில் என் குற்ற உணர்வனைத்தும் மாளாத்துயரமாகியது
மோகனைக்கட்டிக்கொண்டு கதறி நடந்தவற்றிற்கெல்லாம் பார்ட் மன்னிப்பும் கேட்பது மிக நெகிழ்வான தருணம். அந்த பெண் கான்சரில் இற்ந்தாள் என்பதையும் சிகிழ்சையில் முடியனைத்தும் இழந்திருக்கிறாள் என்பதையும்சொல்லாமல் விட்டதும் கதையின் பலம்.

மோகனுக்கு இப்பொது தன் முடி இழப்பு எனும் கோடு, கான்சர் எனும் வலிமிகுந்த உயிரைப் பறிக்கிற உற்றவர்களை துயரப்படுத்துகிற ஒரு வியாதியாகிய பெரும் கோட்டின் முன்னாலான சின்னஞ்சிறு கோடாகிவிட்டது.

நல்ல கதை மாதவன். என்றும் நினைவில் இருக்கும் எனக்கு. ஜெயமோகன் அவர்கள் சில சமயம் கடுப்புடன், ”நான் 20 பக்கம் எழுதினால் விமர்சனம் 60 பக்கம் எழுதறாங்க..”  என்று சொல்வது போல, நீண்ட நெடும் விமர்சனமோ என்னவோ தெரியவில்லை. கதை மிக மிக அருமை மாதவன்.

ஜெயமோகன் - நீர், நிலம், நெருப்பு

அன்பு ஜெயமோகன், 

அஜிதன் இயக்கிய ஆவணப்படத்தைப் நேற்று பார்த்தேன். அருமையான ஆக்கம். அஜிதனுக்கு என் வாழ்த்துக்கள்! ஜெயகாந்தன் அவர்களைப்  பற்றிய ஆவணப்படத்துக்குப் பிறகு நான் ரசித்த ஆவணப்படம் இது. தமிழ் இலக்கிய உலகின் மற்ற மேதைகளைப் பற்றியும் ஆவணப்படங்களையும் அஜிதன் எடுப்பார் என்று நம்புகிறேன். அவரது முயற்சிகளுக்கு என் வாழ்த்துக்கள். 

"ஜெயமோகன் - நீர், நிலம், நெருப்பு"
..................................................................

ஜெயமோகன் அவர்களைப் பற்றி அவருடைய மகன் அஜிதன் எடுத்திருக்கும் ஆவணப்படத்தை நண்பர் ரமேஷ் நேற்று பகிர்ந்திருந்தார்.   

அருமையான ஆக்கம்! நேர்த்தியாக எடுக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த ஆவணப்படம் முழுக்க ஜெயமோகன், தான் சிறுவனாக இருக்கும் போது ரத்னபாலாவில் வெளிவந்த அவருடைய முதல் சிறுகதையில் தொடங்கி வெண்முரசு வரையிலான அத்தனைப் படைப்புகள், அவற்றைப் படைக்கும் பொழுது வாழ்ந்த இடங்கள், சூழல், சிறுவயது நினைவுகள், அவருடைய பெற்றோர்கள், அவர்களின் பெற்றோர்கள், காதல் மனைவி, பிள்ளைகள், குருநாதர், வீடு என்று எல்லாவற்றைப் பற்றியும் மிகவும் இயல்பாக பேசிக்கொண்டே செல்கிறார்.  

அவருடைய பெற்றோர்களைப் பற்றி ஏற்கனவே அறிந்ததுதான். ஆயினும் இதில் அவர்களுடைய முடிவைப் பற்றியும், ரப்பர் தோட்டத்துக்குள் தடயமற்றுப் புதைந்து போன தந்தையாரின் வீட்டைப் பற்றியும் சொல்லும் காட்சிகளைப் பார்க்கும் பொழுது சற்று உணர்ச்சிவசப்பட்டேன். கட்டிலின் மீதமர்ந்து அவர் அஜிதனுடன் உரையாடும் காட்சிகளைப் பார்த்தவுடன் ஏனோ எனக்கு என் தந்தையின் நினைவு வந்தது. நானும் என் தந்தையும் அருகே அமர்ந்து உரையாடிக்கொண்டிருப்பது போல உணர்ந்தேன். அதிலும் தன் மகனிடம் அவன் அன்னைக்கு எழுதிய காதல் கடிதம் பற்றி பேசும் இடம் கொள்ளை அழகு. வருங்காலத்தில் என் மகனுக்கு அவன் அன்னையுடனான என் காதலைப் பற்றி சொல்லும் பொழுது அவன் இவ்விதமே புன்னகையுடன் கேட்டுக்கொண்டிருக்கக்கூடும். 

அவர் சிந்திக்கும், வாசிக்கும் காட்சிகள் நெருக்கத்திலிருந்தும், நடந்து செல்வது போன்ற காட்சிகள் தூரத்திலிருந்தும் அழகாக பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தது. படிக்கட்டுகளின் மீது அமர்ந்து ரஷ்யாவின் பனிப்பொழிவை கற்பனை செய்தபடி ரஷ்ய இலக்கியங்களை வாசித்தது பற்றி கூறிய இடம் என்னுடைய சிறுவயது நினைவுகளைக் கிளறியது. இரண்டு நாட்களுக்கு முன்புக்கூட ஒரு குளிர்காலத்தில் இரவு வேளைகளில் கட்டிலின் மீதமர்ந்து மாக்ஸிம் கார்க்கியின் 'தாய்' நாவலைப் படித்துக்கொண்டிருக்கும் போது தேநீர் போட்டுக் கொடுக்கும் என்னுடைய தாயைப் பற்றி எழுதினேன். 

அழகான இயற்கைக் சூழல், நீர்நிலைகள், கோயில்களின் பின்னணியில் ஜெயமோகன் பேசிக்கொண்டிருக்கும் காட்சிகள், இடையிடையே செருகப்பட்டிருந்த பொருத்தமான புகைப்படங்கள், இலையுதிர் காலத்தைப் பற்றி பேசும் பொழுது அதற்குப் பொருத்தமாக  விழும் இலைகள் என்று பேச்சுக்குப் பொருத்தமான காட்சிகள்,  நாயுடன் கொஞ்சி விளையாடுவது, இப்படி  இயல்பான காட்சிகளோடு படமாக்கப்பட்டிருக்கிறது இந்த ஆவணப்படம்.  

ஆவணப்படத்தின் ஆரம்பத்தில் ஹரிதம் இல்லத்தில் குறைந்த ஒளியில் தன்னுடைய இசைக்குறிப்புகளை சரிபார்க்கும் ஒரு அமைப்பாளராகத் தெரிந்தவர், அதன் இறுதிக் காட்சியில் அவர் தட்டச்சு செய்யும் இசைப்பின்னணியில் வேளிர் மலையின் மீது தீப்பற்றி எரியும் காட்சியைக் கண்டபோது, தன்னுடைய இசைக்குறிப்புகளை வாசித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பியானோ கலைஞராக எனக்குத் தெரிந்தார். 

பின்னணி இசை என்று எதுவும் சேர்க்காமல் விட்டதற்கு அஜிதனுக்கு நன்றி.   

ஜெயமோகனுக்கு இன்னும் நெருக்கத்தில் நான் இருப்பதாக என்னை உணர வைத்திருக்கிறது அஜிதன் தீட்டியிருக்கும் இந்த உயிரோவியம்.


அன்புடன், 
மாதவன் இளங்கோ 

நவம்பர் 3, 2016

ஒரு கட்டுரை.. ஒரு கனவு..

சுஜாதா தன்னுடைய அம்பலம் இணைய இதழில் பதினோரு வருடங்களுக்கு முன்பு எழுதிய குறுங்கட்டுரை ஒன்றை வாசித்துக்கொண்டிருந்தேன். கனமான விஷயங்களைப் பற்றி வாசித்துக்கொண்டிருக்கும் போதெல்லாம் இடையில் சுஜாதாவைக் கையில் எடுத்துக்கொள்வேன். மனதை லேசாக்கிவிடும் சக்தி படைத்தது அவருடைய எழுத்து. அவருக்குப் பிறகு அந்த இடத்தை இன்னும் யாரும் நிரப்பவில்லை.
இந்தக் குறுங்கட்டுரையில் அவர் அதற்கு முந்தைய வாரம் விகடன் 'கற்றதும் பெற்றதும்' தொடரில் தனக்கு எழுபது வயதானதைப் பற்றி எழுதிய கட்டுரைக்கு வந்த விமர்சனங்களைப் பற்றி எழுதியிருந்தார். தொலைபேசியிலும், மின்னஞ்சலிலும் பாராட்டுக்கள் குவிந்ததாம். ஜெயமோகன் அந்தக் கட்டுரையை வாசித்து விட்டு அது சுஜாதா எழுதிய சிறந்த கட்டுரைகளில் ஒன்று என்று கூறியிருக்கிறார். ஜெ-யின் மனைவி அருண்மொழி அதை 'சோகமும் வருத்தமும் நிரம்பிய எழுத்து' என்று கூறினாராம். 'ஹாய்' மதன் தனக்கு எப்போது இப்படியெல்லாம் எழுத வரும் என்று கேட்டாராம். அதற்கு சுஜாதா 'எழுபது வயதானதும்' என்று கூறியிருக்கிறார். இந்தக் கூர்மையைத்தான் நாம் சுஜாதாவின் மரணத்தோடு தொலைத்துவிட்டது.
இத்தனை பேர் பாராட்டும் கட்டுரையை எப்படி வாசிக்காமல் போனேன்? அந்தக் கட்டுரை தேசிகனின் தளத்தில் உள்ளது என்று அவரே அந்தக் கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருந்தார். ஆனால், இது 2005-ல் எழுதப்பட்ட கட்டுரை ஆயிற்றே, இன்னமும் அந்தத் தளத்தில் இருக்குமா என்று யோசித்துக்கொண்டே தேசிகனின் தளத்தில் தேடினேன். நல்லவேளை கிடைத்துவிட்டது.
அருமையான கட்டுரை. எழுபது வயதானவர்கள் மட்டுமல்ல, முப்பது வயதானவர்களும் வாசிக்கவேண்டியது. எனக்கு ஆச்சர்யமாகப் பட்டது என்னவென்றால், அவர் தெரிவித்திருந்த பல கருத்துக்கள் என்னுடைய கருத்துக்கு ஒத்துப்போயிற்று. குறிப்பாக மறுபிறவி பற்றி சொல்லியிருந்தது. எனக்கும் அதில் துளி நம்பிக்கைக் கிடையாது. தக்காளிச் செடியின் விதையைப் போட்டால் இன்னொரு தக்காளிச் செடி முளைக்கும் என்கிற அளவில்தான் எனக்கு மறுபிறவியில் நம்பிக்கை. அதனாலேயே என்னுடைய வாழ்க்கையை குதூகலத்துடன் வாழ விரும்புகிறேன். அதனாலேயே இந்த வாழ்க்கையின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்திருக்கிறேன். மறுபிறவிக் கவலைகளில் இந்த வாழ்க்கையை இழப்பதையும், இந்தப் பிறவி பிரச்சினைகளுக்கு முந்தைய பிறவி செயல்களோடு தொடர்புபடுத்திக்கொள்வதெல்லாம் என்னளவில் தேவையற்ற செயல். அதிலும் ஒரு நான்கு வயது குழந்தை படும் கஷ்டங்களுக்கெல்லாம், முந்தைய பிறவியை காரணம் காட்டுவது என்பது என்னளவில் அட்டூழியமான செயல்.
அதே சமயம் , தக்காளிச் செடியிலிருந்து நாம் சிறிது வேறுபட்டவர்கள்தான். நாம் நம் மறுபிறவியை கண்முன்னே கண்டுகொண்டிருக்கிறோம். எப்படி? உதாரணத்துக்கு, என் மகனுக்கு திரைப்படங்களையே காண்பிக்காமல்தான் வளர்த்து வந்தேன். ஆனால், அவன் ஏழு வயதிலேயே சதா நடித்துக் கொண்டும், பாடல்களை எழுதிக்கொண்டும், இசையமைத்துப் பாடிக்கொண்டும், கதைகள் எழுதிக்கொண்டும் இருக்கிறான். இதை சர்வ சாதாரணமாக அவனுடைய முன்பிறவியோடு தொடர்புபடுத்திக்கொள்வது எளிது. ஆனால், அவையெல்லாம் நானிட்ட விதையன்றோ. என் கனவுகளும் உழைப்பும் என்னிடமிருந்து அவனுக்குச் சென்றிருக்கிறது. என்னிடமிருந்து மட்டுமல்ல என் மனைவியிடமிருந்தும். எங்கள் இருவரிடமிருந்து மட்டுமல்ல, எங்களுக்கு முன்னவர்களிடமிருந்தும்.
இதனால்தான் எனக்கு மூலக்கூற்று உயிரியலின் சாத்தியங்களை அறிந்துகொள்ளும் ஆவல் பெருகிக்கொண்டே போகிறது. தகவல்கள் மூளையில் மட்டும் சேமிக்கப்படுவதில்லை; நம்முடைய ஒவ்வொரு செல்களிலும், ஜீன்களிலும் சேமிக்கப்படுகிறது. அந்த அளவில் நம்முடைய பிள்ளைகள்தான் நம்முடைய மறுபிறவிகள். அதை இந்த உடல் இருக்கும்போதே காணும் பாக்கியம் பெற்றவர்களன்றோ நாம்.
என்னுடைய 'பயணி' கட்டுரையை நேற்று வாசித்து விட்டு பாராட்டிய என்னுடைய நண்பர் மார்ட்டோ, "எப்படி மாதவன் இவை அனைத்தையும் நினைவில் வைத்துக்கொண்டு எழுதுகிறீர்கள்?" என்று ஒரு சுவாரசியமான கேள்வியை வாட்சேப்பில் கேட்டார். உண்மை என்னவென்றால் எனக்கும் அவையெல்லாம் மறந்து போயிருந்தது. ஆனால் வாசிக்கும் பொழுதோ, காரில் பயணிக்கும் பொழுதோ திடீரென்று மின்னல் போல ஒரு நினைவு வெட்டும். பிறகு நள்ளிரவின் அமைதியில் என்னுடைய டின்னிட்டஸை மறக்கடிக்கும், நினைவுகளையும் கிளற வைக்கும் நல்லதொரு இசையின் பின்னணியில், என் கடந்த காலத்தின் ஏதாவது ஒரு நாளில் நிகழ்ந்ததைப் பற்றி எழுத ஆரம்பிக்கும் பொழுது, அது சார்ந்த நினைவுகள் ஒரு மெல்லிய நீரோடையைப் போல சலசலத்துக்கொண்டே எனக்குள் ஓடுகிறது. அதை பின்தொடர்ந்துகொண்டே செல்கிறேன். அப்படிச் செல்லும் பொழுது தோன்றுவதையெல்லாம் எழுதுகிறேன். இன்னும் சிறிது நேரம் ஓடினால் நம்முடைய மரபணு நினைவகத்தில் இருப்பதைக்கூட கொண்டுவந்துவிடலாமோ என்னவோ. சில சமயங்களில் நினைவுகள் கிளைத்து வேறெங்கோவெல்லாம் சென்று விடும். அதில் தொலைந்து போகாமல் திரும்பி பிரதான நீரோட்டத்துக்கு வருவதற்குத்தான் சற்று பிரயத்தனப்பட வேண்டியிருக்கும். இப்போதும் சுஜாதா கட்டுரையில் ஆரம்பித்துவிட்டு எதையெதையோ எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேனே, அது போன்று.
டி.என்.ஏ ரகசியத்தைப் பற்றியெல்லாம் 'சுஜாதா எழுபது' கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருந்தார். கடவுளைப் பற்றியும் பேசியிருந்தார். இந்த விஷயத்தில் நானும் அவர் கூறியிருந்த 'அக்னாஸ்டிக்' வகையறாதான். அதைத் தாண்டி சற்று தொலைவில் நின்று கொண்டிருக்கிறேன் என்று வேண்டுமானால் வைத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால், மூர்க்க நாத்திகத்தை நான் விரும்புவதில்லை. ஞானக்கூத்தனின் கவிதை ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது, "எனக்கும் தமிழ்தான் மூச்சு, ஆனால் பிறர் மேல் அதை விட மாட்டேன்". நமது நம்பிக்கைகள் நமக்கானவை, ஆனால் அவற்றை சதா மற்றவர்கள் மேல் விட்டு, அவர்களை சூடுபடுத்திக் கொண்டிருப்பது அவசியமுமில்லை; அதில் எனக்கு விருப்பமுமில்லை. என் தந்தையைப் போன்ற தேர்ந்தெடுத்த நபர்களிடம் மட்டுமே இதுபற்றி விவாதிப்பேன், கேள்வி எழுப்புவேன்.
நான் முதலில் வாசித்துக் கொண்டிருந்த கட்டுரை அவருடைய அம்பலம் இணைய இதழில் வந்ததாதலால், அம்பலம் தளத்தில் இப்போது என்னதான் நடந்துகொண்டிருக்கிறது பார்க்கலாம் என்று www.ambalam.com தளத்துக்குச் சென்றேன். "This site can’t be reached" என்று பதில் வந்தது. தளம் மட்டுமல்ல, "Sujatha can't be reached as well" என்கிற எண்ணம் தோன்றிய பொழுது திடுக்கென்று இருந்தது.
அதே நினைவுகளிலேயே தூங்கிப்போனேன். அந்த பாதிப்பில் எனக்கு ஒரு வித்தியாசமான கனவு வந்தது. அதில் நானொரு கிழவனாக மரணப்படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். என்னைச் சுற்றி சில வெள்ளைக்காரர்கள் மரியாதையுடனும் கவலையுடனும் நின்றுகொண்டிருக்கிறார்கள். அதில் ஒரு மனிதர் என்னுடைய படுக்கைக்கருகே அமர்ந்து என் வலது கையை தன்னுடைய கரங்களால் பற்றியபடி புன்னகைத்துக்கொண்டே, "நீங்கள் ஏதாவது சொல்ல விரும்புகிறீர்களா?" என்று தமிழில் கேட்கிறார். அதற்கு நான் கரகரத்த குரலுடன் "எந்தரோ மகானுபாவுலு அந்தரிக்கி வந்தனமுலு.." என்று தெலுங்கில் தியாகராயரின் வரிகளை பதிலாகச் சொல்கிறேன். அதன் பிறகு என் உயிர் பிரிந்து விடுகிறது.
'சுஜாதா எழுபது' கட்டுரைக்கான இணைப்பு: http://sujathadesikan.blogspot.be/2005/05/blog-post_03.html